ТАЪЛИМДАГИ МУРАББИЙИМНИНГ ЁРҚИН ХОТИРАСИ ВА ШАХСИЙ ИБРАТИ ХУСУСИДА
Барчага маълумки, 2018–2023 йиллар университетимиз тарихида институционал янгиланиш, бошқарув маданияти ва стратегик ривожланиш босқичи сифатида алоҳида ўрин тутади. Мазкур давр марҳум ректоримиз Жонпўлат Шомуратович раҳбарлиги билан чамбарчас боғлиқ. Мен у киши билан ишлаш бахтига муяссар бўлган инсон сифатида, унинг раҳбарлик фалсафаси ва шахсий намунаси менинг касбий шаклланишимда ҳал қилувчи аҳамият касб этганини бир қатор муҳим жиҳатларини алоҳида таъкидламоқчиман.
Стратегик тафаккур ва институционал ёндашув. Мен Жонпўлат Шомуратовичдан, энг аввало, стратегик фикрлаш маданиятини ўргандим. У киши ҳар қандай қарорни жорий эҳтиёж нуқтаи назаридан эмас, балки тизимли ва узоқ муддатли ривожланиш контекстида баҳолар эдилар. 2018 йилдан бошлаб университетда амалга оширилган тузилмавий ва функционал ислоҳотлар айнан шу ёндашув самараси эди. У киши раҳбарликни маъмурий бошқарув даражасида эмас, балки институционал ривожланиш механизми сифатида кўрар эдилар. Ваколатларни аниқ тақсимлаш, масъулият зоналарини белгилаш, натижадорлик мезонларини жорий этиш ва ҳисобдорлик маданиятини шакллантириш – буларнинг барчаси тизимли бошқарув концепциясининг амалдаги ифодаси бўлди. Мен учун энг муҳим сабоқ шу бўлдики:
стратегия – ҳужжат эмас, балки ҳар куни қабул қилинадиган қарорлар мантиғий тизимдир.
Қарор қабул қилиш маданияти. Жонпўлат Шомуратович мураккаб вазиятларда ҳам ҳиссиётга берилмас, вазиятни кўп қиррали таҳлил қилар, барча эҳтимолий оқибатларни инобатга олар эдилар. Айниқса, 2020–2021 йиллардаги глобал қийинчиликлар шароитида университет барқарорлигини таъминлаш, таълим жараёнини узлуксиз ташкил этиш ва жамоада ишонч муҳитини сақлаб қолишда у кишининг вазминлиги мен учун катта мактаб бўлди. Мен кўп бор гувоҳ бўлганман: қарорлар қатъий, талаблар юқори, аммо адолатли эди. У киши шахсни эмас, муаммони танқид қилар эдилар. Бу эса жамоада профессионаллик муҳитини мустаҳкамлади.
Жамоани бир мақсад атрофида бирлаштириш. 2018–2023 йилларда университетимизда турли йўналишлар, турли авлод ва турли фикр эгалари фаолият юритарди. Мен кўрдимки, Жонпўлат Шомуратович бу хилма-хилликни муаммо эмас, ресурс сифатида қабул қилар эдилар. У киши мулоқотга очиқ, фикр алмашинувга тайёр ва конструктив баҳс маданиятини қўллаб-қувватловчи раҳбар эди. Кафедралар ўртасида ҳамкорликни кучайтириш, ички илмий семинарлар тизимини йўлга қўйиш, ёш кадрларни қўллаб-қувватлаш ва раҳбарлар учун менежмент компетенцияларини ривожлантиришга қаратилган тадбирлар – буларнинг барчаси жамоавий бирликни мустаҳкамлашга хизмат қилди. Мен у кишидан яна бир муҳим хулосани олдим:
университет ривожи – бу фақат инфратузилма ёки ҳужжатлар эмас, балки жамоа руҳининг бирлиги ва мақсад муштараклигидир.
Шахсий фазилатлари ва инсон сифатидаги буюклиги. Мен учун Жонпўлат Шомуратович, аввало, инсон сифатида юксак фазилатларга эга шахс эди. Камтарлик ва қатъият, талабчанлик ва меҳрибонлик, интизом ва инсонийлик – бу сифатлар у кишида уйғунлашган эди. У киши вақтга ниҳоятда ҳурмат билан муносабатда бўлар, ҳар бир йиғилишни пухта тайёргарлик билан ўтказар, топшириқларни аниқ ва тушунарли шаклда белгилар эдилар. Ваъдага вафо ва адолатли муносабат раҳбарлик кредосига айланган эди. Мен шахсан кўп марта у кишидан ишонч олганман. Бу ишонч мен учун катта масъулият эди. У киши инсонга имконият бериш орқали унинг салоҳиятини очиш мумкинлигини амалда намоён этдилар. Бу мен учун энг катта ибрат бўлди!
Институционал мерос. 2018–2023 йиллар давомида шаклланган бошқарув маданияти ва стратегик йўналишлар бугунги кунда ҳам ўз самарасини бермоқда. Натижадорликка асосланган бошқарув элементлари, кадрлар захирасини шакллантириш, стратегик режалаштиришни институционаллаштириш – булар марҳум ректоримиз қолдирган мустаҳкам пойдевордир. Мен ишонч билан айта оламан:
у киши университетга фақат раҳбар сифатида эмас, балки ривожланиш архитектори сифатида хизмат қилди.
Бугун мен у кишини эслар эканман, фақат раҳбарни эмас, устоз-мураббийни ёдга оламан. У киши менга раҳбарликни лавозим сифатида эмас, хизмат сифатида қабул қилишни ўргатди. Тизимли фикрлашни, адолатли бўлишни ва узоқни кўра билишни ўргатди.
Жонпўлат Шомуратовичнинг ёрқин хотираси университетимиз тарихи ва қалбимизда абадий сақланади. У киши бошлаган стратегик йўл — масъулият, профессионаллик ва жамоавий бирлик йўли — биз учун доимо амалий дастур бўлиб қолади.
Мен учун у киши фақат раҳбар эмас эди. У киши — мактаб эди. У киши — ибрат эди. У киши — стратегик тафаккур намунаси эди.
Акмал Аллакулиев
Тошкент Кимё халқаро университети жамоаси номидан!
